Zeker, #GeertWilders, de mensen zijn het zat.
De mensen zijn het zat dat u nabestaanden van de gruwelijke moord van Lisa nog even fijn natrapt met het verspreiden van walgelijke leugens, omdat u een politiebericht “niet goed heeft gelezen”. Als u niet in staat bent een simpel politiebulletin te lezen, wat moeten we dan vrezen van dossiers, wetsvoorstellen…?
De mensen zijn het zat dat u racistische karikaturen en AI gemanipuleerde videootjes laat verspreiden, die niet zonder toeval een vrijwel exacte kopie zijn van hoe nazi’s volkeren, etnische groepen, geloofsovertuigingen tegen elkaar ophitsten. Toen Ariërs tegenover blanke Duitsers, vandaag Moslims tegenover blonde Nederlanders.
Hitlergroet
De mensen zijn het zat dat u mensen ophitst om wetten te negeren, asielzoekerscentra te blokkeren, asielzoekers de stuipen op het lijf jaagt, aanwezig bent op demonstraties waar u de Hitlergroet wordt gebracht, en daar niets van zegt, niets tegen doet.
De mensen zijn het zat dat u zich opwerpt als beschermer van “vrouwen en meisjes”, maar als het op beleid en geld aankomt, precies het tegenovergestelde doet: namelijk driemaal niets.
De mensen zijn het zat dat u leugens en onzin verspreidt over “asieltsunami’s” en tegelijkertijd de rug toekeert naar de manier waarop in Nederland arbeidsmigranten worden misbruikt, mishandeld, onderbetaald, rechteloos worden behandeld, omdat dat uw economische wensen ten goede komt.
Autocraat
De mensen zijn het zat dat u journalisten beledigd, gerechtelijke uitspraken negeert (de racistische karikatuur is een vergrote en verergerde vorm van de “Minder Marokkanen” uitspraak waarvoor u tot de hoogste instantie bent veroordeeld), het parlement minacht, terwijl u daar zelf als langste deel van uitmaakt, de Raad van State bespuwt.
De mensen zijn het zat dat u zich uit als een autocraat, die graag tot uw vrienden rekent (Orban, Trump) en het, gezien uw uitspraken, alle schijn van heeft dat u zich graag als autocraat gedraagt, mocht u daar ook maar de kleinste mogelijkheid in zien.
De mensen zijn het zat. Het zijn uw woorden, telkens weer. Maar u spreekt niet namens mij, u spreekt niet namens mijn familie, mijn buren, mijn vrienden, mijn collega’s, de samenleving waarvan wij allen deel uitmaken. U spreekt alleen voor uzelf, en zelfs dat niet goed: zelfs een eenvoudig politiebericht bleek al te moeilijk.
