Dit is een bericht aan #Bart. Bart heeft geen achternaam, maar krijgt wel het woord in #NRC. Onweersproken legt Loosdrechter Bart uit waarom hij bij het geweld was tegen een AZC in “zijn” dorp, dat hij er gisteren was toen brandende fakkels bijna de noodopvang in het voormalige gemeentehuis in de hens staken, dat hij het wel uitstekend vond dat de brandweer door een joelende menigte werd tegengehouden (“Nou”, zegt Bart: „Ik kan je vertellen, de brandweer hier is vrijwillig. Het is niet ondenkbaar dat een deel van de mannen in de wagen zelf ook heeft gedemonstreerd.”)
En vanavond staat Bart er weer, al dan niet met brandende fakkel, vuurwerkbom en op z’n minst joelend, blérend. Nee, hij is geen racist, zegt Bart. “„We zijn niet boos omdat er vluchtelingen komen, maar omdat het zoveel alleenstaande mannen zijn. Nu voelen we ons in het nauw gedreven, het lontje is kort geworden.” Zo kort, dat de brand in de opvang moest.
Als Bart er vanavond weer is, nodigen we hem uit om geen fakkels of wat dan ook te gooien, niet mee te brullen met de opgehitste menigte. Maar om binnen te komen in het gebouw dat hij, en alle andere geweldplegers, belaagt.
Youssouf uit Sudan
Bart belt aan bij het gemeentehuis en vraagt of hij binnen mag komen. Kennismaken met die “alleenstaande mannen” die volgens Bart geen vluchtelingen zijn, omdát het alleenstaande mannen zijn.
Hij ontmoet Youssouf uit Sudan. En Youssouf vertelt hem dat hij de genocide in Sudan is ontvlucht, het vuur, de bommen, de kogels, het dodelijke geweld waarmee meer dan een miljoen mensen in Sudan inmiddels zijn vermoord.
Youssouf vertelt Bart over de wekenlange helletocht naar Libië, waar hij werd opgesloten in een hok, gemarteld omdat hij vluchteling was. Gemarteld omdat hij niet genoeg geld bij zich had om te kunnen doorvluchten.
Youssouf vertelt Bart dat het hem uiteindelijk lukte te ontsnappen, dat hij op een gammele boot met honderden anderen de Middellandse Zee overstak, in Griekenland aankwam. Daar weer werd opgesloten omdat hij vluchteling was.
Youssouf vertelt Bart dat de Grieken hem uiteindelijk het land uitschopten, omdat ze hem liever kwijt dan rijk waren, dat hij wekenlang door Europese bossen zwierf, en uiteindelijk in Nederland aankwam.
Vuist omhoog
Bart kijkt naar buiten. Naar de loeiende mannen in leren jasjes, de fakkels in de ene knuist, de andere (rechter) vuist schuin in de lucht. De dorpsgenoten van Bart: ze komen uit Ermelo, Huizen, Rotterdam en nog verder. Als het moet is Loosdrecht even heel groot. En is niemand racist, want zo zijn ze in Loosdrecht niet.
Achter zijn rug zegt Youssouf tege Bart dat hij alleen maar rust, veiligheid en vrede wil. Dat hij hoopt dat de mensen in Nederland hem dat willen geven.
Buiten gaat de hoop van Youssouf in vlammen op, letterlijk.
