Exact vandaag, 28 juli, is het 75 jaar geleden dat in Geneve het Verdrag voor de Vluchtelingen werd ondertekend door de lidstaten van Verenigde Naties. Een overeenkomst, nee sterker nog, een belofte dat vluchtelingen beschermd zouden worden. Dat vluchtelingen recht hadden op een veilige plek als ze op grond van ras, godsdienst, nationaliteit, politieke overtuiging of het behoren tot een bepaalde maatschappelijke groep, in hun herkomstland geen bescherming konden krijgen.
Tekst al geschreven in de voltooid verleden tijd.
Want hier is waar we nu, 75 jaar later, staan.
In het eens zo prestigieuze Europees Parlement scanderen extreemrechtse volksvertegenwoordigers “Send them back” als mantra bij een zojuist aangenomen wet om vluchtelingen naar “terugkeerhubs” te sturen, ver buiten Europa – naar onveilige landen.
Verlengt diezelfde Europese Unie een miljoenendeal met Libië om vluchtelingen op te vangen, terwijl bekend is dat vluchtelingen in dat land worden gemarteld, vermoord, verkracht, illegaal opgesloten.
Voert de Europese Unie het Migratiepact in, waarbij vluchtelingen aan de buitengrenzen worden “gescreend”, – en waarvan amper 2 maanden na inwerkingtreding al aantoonbaar blijkt dat dat betekent dat vluchtelingen maandenlang in detentiecentra worden opgesloten.
Wordt voor de kust van Mauritanië een boot gevonden met 38 mensen die tussen 143 dode lichamen zitten – terwijl de Europese Unie miljoenen euro’s aan de Mauritaanse regering geeft om dat te voorkomen- lees: de migranten tegenhouden. In plaats van die miljoenen euro’s te besteden aan veilige routes…
En dichterbij huis neemt het Nederlandse parlement asielnoodmatregelwetten aan, ooit bedacht door een radicaal rechtse PVV minister, en die als doel hebben om vluchtelingen jarenlang te laten wegkwijnen in asielzoekerscentra, het recht op familiehereniging ontnemen, hen slechts tijdelijke verblijfsvergunningen verlenen, zodat elk perspectief op een duurzame toekomst wordt gestolen.
Direct gevolg van hoe radicaal en extreemrechtse partijen het debat én discours over vluchtelingen zowel in het politieke als publieke domein gewonnen – de toon zeten en het beleid bepalen, hoe mensen op zoek naar veiligheid de schuld krijgen van diezelfde falende politici.
Waar dat toe leidt: vluchtelingen die hoopten op veiligheid, worden bedreigd in asielzoekerscentra Loosdrecht, Gooise Meren, Maasdriel, Venlo, Roosendaal….een groeiende lange lange lijst – opgejut, aangezet en aangewakkerd door extreemrechtse lieden, die op hun beurt steun krijgen van extreemrechtse politici. En diegenen die zich uitspreken vóór de opvang asielzoekers, worden doelwit van bekladdingen en vernielingen van hun eigen huizen – zie wat er in het gehucht Engelen (what’s in a name…) deze week is gebeurd.
Wat een wereld van verschil met 75 jaar geleden. Luister naar de eerste Hoge Commissaris voor de Vluchtelingen, de Nederlander Van Heuven Goedhart “Voor de vluchteling heeft elk welkom een dubbele betekenis Ten eerste dat hij niet is vergeten. En ten tweede dat er mensen op deze wereld zijn die hem helpen.”
1951 – 2026… we zijn verder dan terug bij af.
