Het begint met woorden.
Motie #Carolinevan derPlas, om “acties van Extinction Rebellion te laten beoordelen op de criteria van extremisme – terrorisme bestrijding.“
Die woorden. Bedoeld om kritische geluiden de mond te snoeren, acties tegen klimaatverandering die de weggebruiker, maar vooral rechtse politiek hinderlijk dwarsliggen, te verbieden. En dus het recht om te demonstreren, vastgelegd in artikel 9 van de Grondwet, aan banden te leggen.
Kamerleden zweren bij hun ambtsaflegging trouw aan de Grondwet. Maar zodra die eedsaflegging achter de rug is, is ze ook vergeten. In ieder geval voor alles wat extreem (FvD), radicaal (PVV, JA21, Markuszower) en ridicuul (BBB, #MonaKeijzer) rechts is. Plus VVD, SGP en het steeds minder christelijke clubje van #HenriBontebal.
Joost Eerdmans motie
Het begint met woorden. Extinction Rebellion lag eerder onder datzelfde rabiaat rechtse vergrootglas, toen #JoostEerdmans de ANBI status wilde afpakken. Wettelijk onmogelijk, maar het signaal was gegeven. Voor zijn electoraat tellen geen wetten, zeker niet als ze bedoeld zijn als rechtsbescherming,
Het begint met woorden. Toen #DilanYesilgöz een motie van de Fascisten van Forum voor Democratie steunde om Antifa als terroristische organisatie te definiëren. Ze had er later spijt van, niet vanwege de inhoud, maar omdat Antifa als organisatie helemaal niet bestaat. Maar het signaal was gegeven, voor haar electoraat tellen geen regels, geen inhoud.
Het begint met woorden, als #BenteBecker een systeem wil optuigen om gegevens over culturele en religieuze normen en waarden van Nederlanders met een migratieachtergrond bij te houden. Weer een Kamermeerderheid voor een inhoudsloze motie. Dat systeem bestaat namelijk al, alleen voor álle Nederlanders, bedacht en uitgevoerd oor Sociaal Cultureel Planbureau. Maar het signaal was gegeven, voor haar electoraat zijn minderheden altijd en overal verdacht.
“Burgers bezorgd”
Het begint met woorden, en ook al zijn die onwettelijk, hol, onwaar en overbodig. Ze creëren de onvrede, mobiliseren “de onrust”, maken “burgers bezorgd”. De (social) media doen er een flinke schep bovenop, en daarop wijst de politicus naar “de wil van de kiezer” die hij/zijzelf heeft gemanipuleerd.
Zo knagen de woorden van deze politici, zonder uitzondering extreem, radicaal of ranzig rechts + de residuen van wat ooit christelijk was, aan de fundamenten van de rechtsstaat.
Eerst onzichtbaar, onmerkbaar misschien. Het treft alleen asielzoekers, vluchtelingen, mensen van verre, de vreemdeling. De regels in de asielnoodmaatregelwetten, het Europese Migratiepact, plaatsen hen buiten de samenleving. Tweederangs burgers die jarenlang worden opgesloten in centra, niet mogen werken, niet mogen inburgeren, hun gezin niet mogen zien, en eigenlijk zo snel mogelijk terug moeten waar ze vandaan komen.
Na de migrant volgt demonstrant
Na de migrant volgt de demonstrant. Diegene die opkomt voor vluchtelingen, tégen klimaatverandering, voor Palestijnse rechten, tegen genocide in Gaza. De demonstrant die hoop voor haat plaatst, die wordt gecriminaliseerd, gearresteerd nog voordat hij/zij de straat op kan, om te voorkomen dat hij/zij de straat op kan.
Niet alle demonstranten. Niet voor boeren die dezelfde snelweg blokkeren. Niet voor fascisten die het Malieveld gebruiken om de Hitlergroet te brengen, politieagenten met vuurwerk te bestoken en racistische kreten te uiten. Niet voor diegenen die het spoornet lamlegden met ijzeren buizen, en waar geen enkele verdachte wordt gevonden “omdat er geen camerabeelden zijn”… (Alsof verdachten van misdrijven alleen met videoregistratie kunnen worden opgepakt, sic!).
De inlichtingendiensten AIVD en MIVD wijze op het gevaar van extreemrechts, hoe dat genormaliseerd is en onderdeel van het publieke en politieke debat. “Omvolking” en “remigratie” worden in het politieke debat gebruikt en daarin geaccepteerd.
Het begint met woorden, die aan de fundamenten van de rechtsstaat knagen.
Maar we zijn al veel verder afgegleden. Extreem, radicaal en ranzig rechts bepalen het politieke debat. Maken ruimte voor verbaal en fysiek geweld op straat tegen minderheden, tegen vreedzame activisten, tegen onschuldige burgers (“Engelen” nog niet vergeten…).
Uit angst electoraat te verliezen schurken liberalen en christendemocraten tegen extreem, radicaal en ranzig rechts aan. En werken zo mee aan het verdere verval van de rechtsstaat.
Democratische vrijheden aan banden
Het begint met woorden. Daarna volgt repressie, het aan banden leggen van democratische vrijheden zoals demonstratierecht. Daarna volgt geweld, tegen wettelijk gezag (Malieveld, AZC protesten), tegen burgers (Engelen), tegen vluchtelingen (Syrische vaders mishandeld in Rheden, Geesteren), tegen andere minderheden.
Daarna volgt chaos, en dat is het moment waarop extreem, radicaal en ranzig rechts de macht grijpen. Omdat diegenen met autoriteit en politieke moed, diegenen die pal staan voor de rechtsstaat, de Grondwet, het hebben laten afweten. Bang voor de “bezorgde burger” die ze zelf gecreëerd hebben.
