Vandaag is het Keti Koti
Als witte Nederlandse man moet ik mij schamen over hoe witte Nederlandse mannen eeuwenlang miljoenen mensen uit Afrika stalen, in stinkende, krappe, houten boten drongen en wrongen, om diegenen die het overleefden voor dik geld te verkopen.
Vandaag is het Keti Koti en vieren we dat op 30 juni 1863 de slavernij in de Nederlandse gebieden (Suriname, Antillen) werd afgeschaft. Hoewel het nog heel lang duurde voor aan slavernij een eind kwam, hoe slaven zichzelf moesten vrijkopen, hoe zij ook nadien als slaven werden behandeld, ook al waren ze dat officieel niet meer.
Vandaag is het Keti Koti dus een feestdag.
Racisme, de grondoorzaak is van slavernij, is daarentegen niet verdwenen.
Integendeel, het laait in alle vormen op: bij AZC’s, in het Parlement (FvD, JA21, PVV, Mona Keijzer, Markuszower, SGP, en ja ook VVD). En in het voetbal.
De trots van de Nederlandse voetbalnatie, het Nederlands elftal, verloor op het Wereldkampioenschap 2026.
En #JustinKluivert, #Quinten #Timber, #CrysencioSummerville kregen racistische bagger op social media over zich heen – vanwege gemiste strafschoppen. Hadden ze raak geschoten, dan waren het “onze Nederlanders” geweest. Maar nu werden ze neergezet in termen die ik hier niet zak herhalen.
Justin Kluivert, kleinzoon van Surinaams/Curaçaose grootouders, wiens voorouders als slaven naar Suriname en de Antillen waren verkocht.
Quinten Timber, zoon van Curacaose en ASrubaanse ouders, wiens voorouders als slaven waren verkocht.
Crysencio Summerville, zoon van Surinaamse ouders, wiens voorouders als slaven waren verkocht.
Vandaag is Keti Koti en veel blanke mensen gedragen zich nog net zo racistisch als in 1863 en al die jaren daarvoor en al die jaren daarna: toen op de houten schepen van de West Indische Compagnie, nu op Facebook, Instagram, TikTok en Snapchat.
Zelfs op gerespecteerde podia als de Tweede Kamer, waar #LidewijdeVos remigratie propageert.
Of het Europees Parlement. Op 18 juni, twee dagen voor Wereldvluchtelingendag, misbruikten tientallen extreemrechtse Europarlementariërs hun positie én hun pluche en scandeerden “Send them back” over het terugsturen van vluchtelingen. Ze applaudisseerden erbij en zo was de Reichstag 1933 weer terug in Europa.
“Send them back” is niet alleen een racistische politiek – het toont vooral dat de witte mannen en vrouwen zich nog steeds superieur voelen én gedragen.
Het racisme dat Summerville, Timber en Kluivert over zich heen krijgen, toont hoe witte mannen en vrouwen zich nog steeds als onbeschaamde en onbeschofte lieden gedragen.
Het toont hoe de ketenen van de Ander nog steeds niet verbroken zijn.
Ook niet 150 jaar ná Keti Koti.
De witte mens moet zich niet alleen schamen, maar vooral beseffen, begrijpen, onderkennen, inzien en heel erg aanpassen.
