Ruim 10.000 mensen liepen zaterdag de Nacht van de Vluchteling – en samen met mijn 21-jarige zoon Miguel was ik erbij. Voor de vierde maal begeleidde ik als vrijwilliger de honderden stevige doorstappers op de locatie Tilburg.
Na 20 kilometer arriveerden we als laatsten – want als “bezemlopers” – de finish, het was bijna middernacht, onze voeten voelden als loodzware klompen, drijfnatte T-shirts van het zweet, de thermometer wees ondanks het late uur nog steeds 27 graden aan.
Maar we hadden het gehaald, we kregen een medaille en deelden in de vreugde en opluchting dat we 20.000 stappen achter ons hadden gelaten, per persoon vele liters water gedronken en weer uitgezweet.
We deelden in de voldoening dat in heel Nederland meer dan 2 (TWEE!) miljoen euro bij elkaar is gelopen, door een record aantal deelnemers. En dat bedrag, voor #stichtingVluchteling kan de komende dagen nog hard oplopen.
Voor vluchtelingen in nood.
Die hebben het meer dan hard nodig.
Want het is meer dan cynisch dat uitgerekend een week vóór Wereldvluchtelingendag het Europese Migratiepact in werking trad: met rigide en mensonwaardige kampen aan de Europese grenzen om mensen op de vlucht op te sluiten, af te wijzen, weg te sturen.
Het is meer dan cynisch dat drie dagen vóór Wereldvluchtelingendag het Europees Parlement de terugkeerverordening aannam, dat deportatiekampen legaliseert waarin ook kinderen worden opgesloten. Europarlementariërs gaven schaamteloos een staande ovatie aan zichzelf, al roepend “Send them back”. Ik kreeg er een heel nare flashback van de Duitse Reichstag anno 1933 van…
Het is meer dan cynisch dat het kabinet #Jetten deze week aankondigde voorop loopt in de Europese Unie om “terugkeerhubs” op te zetten in landen búiten Europa, waar mensenrechten niet tellen en waar ook Nederland niet om taalt als daarmee het extreemrechtse narratief kan worden beloond.
Afgelopen nacht dachten mijn zoon en ik daar even niet aan, en wij niet alleen. 10.000 wandelaars, solidair met vluchtelingen, bewezen dat wij vluchtelingen een warm hart, een welkom, een menswaardige toekomst gunnen.
Het is geen toeval dat juist nu de politiek steeds hardvochtiger en onmenselijker wordt tegen mensen op de vlucht, er een groeiende beweging ontstaat die dat niet accepteert. Die letterlijk de straat op gaat, ook ’s nachts, ook bij tropische temperaturen, om te laten zien dat mensen op de vlucht hier welkom zijn. Niet voor niets waren er nog nooit zoveel mensen vannacht op de been, letterlijk, als nu: 10.000. Wat een massa, wat een solidariteit, die een vuist maken tégen onverdraagzaamheid, tegen op leugens gebaseerd rechts narratief.
Toen we even voor middernacht de laatste deelnemers naar de finish begeleidden, wist ik ook: voor vrijwel alle mensen op de vlucht is 20 kilometer niet het einde, maar slechts het begin.
