Nu de storm over Ceuta is gaan liggen, wordt het tijd voor een heel groot, breed mea culpa.
Op de eerste plaats aan de nabestaanden van de bijna 100 Marokkanen die verdronken of doodgedrukt werden, wier lichamen inmiddels zijn geboren en begraven.
Op de tweede plaats aan de Spaanse premier Pedro Sanchez, die zijn hoofd koel hield, de maatregelen nam die nodig waren om de tienduizenden misleide Marokkanen terug te leiden, de grenzen versterkte. En die, als dank, werd geconfronteerd met Europese collega regeringsleiders die hem met pek en veren besmeurden, in plaats van zij aan zij met hem te staan.
Aan de regeringen van Frankrijk, Luxemburg, Ierland en Portugal die zich niet lieten meeslepen in de even onsmakelijke als feitelijk volstrekt onjuiste hetze van de Italiaanse fascistendochter Meloni en de Deense sociaaldemocraat (sic!, partijgenoot van Sanchez) Mette Frederiksen om Spanje uit Schengen te zetten: wat staatsrechtelijk onmogelijk is, en evenmin nodig omdat Ceuta niet in de Schengenzone zit.
De Nederlandse regering #RobJetten hijgde mee met de rechtse storm, aangevuurd en aangevoerd door #Yesilgöz en #Brekelmans die zich voegden in de rij van baarlijke en gevaarlijke nonsens op X. Dat de minister van Defensie en haar voorganger zich door zoveel fakenews laten leiden doet het ergste vrezen voor onze landsverdediging…
Wat rest zijn de lessen die getrokken moeten worden:
- Hoe Europa zich afschuwelijk in de kijker heeft laten kijken, tot op het bot verdeeld en pijnlijk onsolidair
- Hoe Europa chantabel blijkt als het om migratie gaat – een direct gevolg van het ontbreken van een menswaardig, transparant en evenwichtig migratiebeleid. Ceuta staat niet op zichzelf, het ‘outsourcen’ van migratie naar derde landen is de achilleshiel van de Europese migratieaanpak, omdat het tot chantage leidt: vandaag Marokko, gisteren Turkije (Erdogan die de grens openzette omdat hij niet meer geld kreeg), eergisteren Niger dat de deal opzegde, morgen de andere derde landen die migratie als chantage hefboom gebruiken om hun zin te krijgen.
- Hoe buitenbeentje Spanje, dat een op vraagt en aanbod gestuurd migratiebeleid voert, wordt afgestraft door de eigen Europese collega’s: aangevoerd door hypocriete en cynische Meloni, die in Italië exact dezelfde regularisatiepolitiek voor illegalen voert, omdat Italiaanse werkgevers dat van haar eisen in ruil voor politieke steun.
- Hoe politiek rechts in Europa de toon zet en het beleid bepaalt en de residuen van wat eens christendemocraten en liberalen waren daar blind en doof achteraan lopen: zelfs als dat beleid is gebaseerd op het ontbreken of verdraaien van feiten en in strijd met internationale wetten en verdragen.
- Hoe de rest van de wereld zag hoe de Europese Unie alles is, behalve een Unie en dat op een serveerblaadje aangereikt kreeg: Poetin, Xi JinPIng, Trump… ze lachen in hun duimpje, en waarschijnlijk hardop.
